Hm…I really miss the UPIC moment where I enjoyed myself so much although everyday was really a tired day. Lepas je the 2nd outdoor activity, the next daynya I dah tak larat dah for our next activity. But I do love keeping myself busy, ada activity nak dibuat instead of duk umah makan, tgk TV and tido.
Damn bosan siot. I don’t like being malas.
I remembered dulu2 masa high school suddenly I terasa nak sgt join my school punya hoki club. Masa tu rasa mcm nk sgt being active. Then I asked 1 of my junior “bila coach nak amik bdk baru?”. Selalu jugaklah I tanya until one dayyyyy. I join for their training and that day jugak being selected for my school team and not for the club. Masa nak dekat tournament, we would usually busy for training where for the 1st time, I had to do the skipping for 1000 times. Lepas tu seminggu kepala sakit. Really. Try doing it WITHOUT stopping. I bet you would feel the same. Then lari keliling sekolah for 10 times. Mind you, bukan dijalan rata. There’s this one bukit yg sgt curam where kat bukit tu kitaorg kene mendaki. 1st time doing that memang pancit la. Then bila dah selalu buat, dlm round ke 6 or 7 baru pancit la. hihi. It’s fun during those days. And suddenly during one of the choral speaking audition I pun sibuk nak try. Then bila dah dpt, takut. Sebab takde kwn. Ada 4 org je kot Malays. Dahla speaking pun tak reti. Haha. But I like the feelings bila perform depan org ramai. The whole students will look at you and bila dah menang tu rasa puas! I pun tak tahulah why on earth I nak sgt join choral speaking tu. Dahla kene diri row yg paling depan dgn tgn menggigil2, then dapat pulak solo part. Haha. Then tiba masanya I join cheerleader. Aku tak tahulah kenapa dgn aku masa tu. W/pon takde kwn rapat, tp join jugak. Duk terkinja2 sana sini. Tapi fun bila you get to dance with the music. I remembered our song was Original Prankster by Offspring. Cit. I don’t remember what year masa tu. Ada 2 thn I msuk cheerleader. Maybe that song masa 1st year yg I masuk kot. =p Hm…suddenly rasa rindu pada zaman sekolah. I did not perform well for my exams. Mana taknya, penah satu ketika masa form 4 the whole week tak masuk kelas coz busy training hoki then tgh2 training tu lari kejap ke dewan utk practice choral speaking. Apa2 tah seh. Sampai muka jadi gelap gelita. Pimple sana sini. Euwww…
Hm..looking back on what I’ve been able to challenge myself, I could say that I am very proud being me. W/pon nak buat sesuatu tu takut gila and takde kawan, tapi I paksa juga diri I utk buat. Biar apa org nak kata. At least I did something good for myself. Diorg apa je blh buat? Duk mengata behind my back. Haha. Oh well, yg I know was that I’m just being me!- whether you like it or not.






